Ή Ραμπά, Πορτρέτο μιας μητέρας που φροντίζει την εκπαίδευση των παιδιών

ισλαμική ελλάδα, αθήνα - Θα πάω στον πόλεμο, έχω δύο στόχους, να βοηθήσω τα μουσουλμανικά στρατεύματα να κερδίσουν τον πόλεμο ή να συναντήσουν το μαρτύριο.

Αλλά ο Αμπντουμπάχμαν, σε ποιον με άφησες και το μωρό στη μήτρα μου; Εν τω μεταξύ, δεν έχετε συγγενείς σε αυτήν την πόλη.

Σας εμπιστεύομαι τον Αλλάχ και τον Αγγελιοφόρο Του. Και αυτό αφήνω 30.000 δηνάρια για εσάς, το χρησιμοποιώ όσο το δυνατόν καλύτερα για τις ανάγκες των παιδιών μας αργότερα μέχρι να επιστρέψω.

Ας φανταστούμε για μια στιγμή αν η Ή Ραμπά ήταν μια χιλιετή μητέρα, τι θα γινόταν με 30.000 δηνάρια. Σίγουρα δεν απέχει πολύ από το να αγοράσετε έναν οπωρώνα, έναν αμπελώνα ή να ανοίξετε μια καμήλα ή κάτι που μπορεί να είναι ένα είδος παθητικού εισοδήματος, οπότε δεν χρειάζεται να κουράζεστε ακούραστα και να εστιάζετε πλήρως στην ανατροφή του παιδιού σας μόνο του.

Στην πραγματικότητα, η Ή Ραμπά δεν ήταν έτσι, επένδυσε όλα τα χρήματα σε κάτι που ακόμα και οι κάτοικοι της Medina (51 Χιτζριά) κούνησαν το κεφάλι τους. Ακόμη και η ίδια η Ή Ραμπά δεν τολμούσε να πει στον σύζυγό του Φαρρούκ μετά την επιστροφή του από τον πόλεμο.

Λέγεται ότι μετά από τριάντα χρόνια, ο Φαρρούκ, ο οποίος είναι τώρα εξήντα ετών, επέστρεψε από τον πόλεμο. Όταν το φεγγάρι έλαμψε λαμπρά, μπήκε στην πύλη της πόλης της Μεντίνας, περπατούσε στους δρόμους της Μεδίνα. Η πρόοδος της κατασκευής και οι αλλαγές στα κτίρια της πόλης της Μεντίνας τον μπερδεύτηκαν λίγο, ειδικά κανείς δεν προσέδωσε και δεν τον αναγνώρισε, για τους κατοίκους της Μεδίνας δεν ήταν παράξενο να βλέπεις τους Μουτζαχιντίν να μετακινούνται στο τζιχάντ.

Ευτυχώς το σπίτι του δεν έχει αλλάξει, βρήκε την πόρτα του σπιτιού του λίγο ανοιχτή. Πάρα πολύ ενθουσιασμένος, μπήκε χωρίς να χτυπήσει την πόρτα και να πει γεια. Μέσα στο σπίτι, υπήρχε ένας νεαρός άνδρας που εξεπλάγη όταν είδε έναν γέρο να κουβαλούσε ένα σπαθί να φέρει ένα δόρυ να μπαίνει στο σπίτι του τη νύχτα.

Ένας αγώνας ήταν αναπόφευκτος, η αναταραχή κάλεσε ένα πλήθος ανθρώπων. Φυσικά θέλουν να βοηθήσουν τους γείτονες που έχουν «σπάσει» τα σπίτια τους. Ο νεαρός κατάφερε να κλειδώσει τον Φαρρούκ και υποσχέθηκε να τον φέρει ενώπιον του δικαστή.

Δεν είμαι εχθρός του Αλλάχ και όχι εγκληματίας. Αλλά αυτό είναι το σπίτι μου, δικό μου, βρήκα την πόρτα ανοιχτή και μπήκα.

Είπε ο Φαρρούκ που εξεπλάγη όταν είδε την κατάσταση που είχε γίνει τεταμένη, φώναξε στους ανθρώπους που συγκεντρώθηκαν στο σπίτι του.

Ω αδελφοί και αδελφές, άκου τη δήλωσή μου. Αυτό το σπίτι είναι δικό μου, το αγόρασα με τα χρήματά μου. O άνθρωποι, είμαι ο Φαρρούκ. Δεν υπάρχει ένας γείτονας που να αναγνωρίζει ακόμα τον Φαρρούκ, ο οποίος πριν από τριάντα χρόνια πήγε στο τζιχάντ;

Ακούγοντας την αναταραχή στο σπίτι της, η Ή Ραμπά ξύπνησε από τον ύπνο της και στη συνέχεια κοίταξε από το πάνω παράθυρο και είδε ότι ο σύζυγός της παλεύει με τη σάρκα και το αίμα του. Η γλώσσα του ήταν σχεδόν ροζ, με όλη του τη δύναμη αναφώνησε,

Πάμε ...

Αφήστε τον να φύγει, Ραβία ...

Αφήστε τον να φύγει, γιος μου,

Αυτός είναι ο πατέρας σου ... αυτός είναι ο πατέρας σου ...

Αδελφοί, αφήστε τους, να σας ευλογεί ο Αλλάχ,

Μετά πήγε στο Φαρρούκ,

Ηρέμησε, Αμπού Αμπντουραχμάν, είναι ο γιος σου ... αυτός είναι ο γιος σου ...

Αμέσως, ξέσπασαν δάκρυα μεταξύ των τριών, αγκάλιασαν ο ένας τον άλλον, απελευθερώνοντας τη νοσταλγία τους. Ειδικά η Ή Ραμπά που συχνά άκουγε φήμες ότι ο σύζυγός της πέθανε στη μάχη, δεν πίστευε ότι θα μπορούσε να τον δει ξανά μετά από τριάντα χρόνια.